اونجا که غم از آسمونش میباره
حسن عطاییاونجا که غم از آسمونش میباره

اونجا که غَم از آسِمونِش می‌باره، حرمِ کَریمه

تَنها حرمی که روضه‌خون نَداره، حرمِ کَریمه

٭٭٭٭

اومدم زیارَتِت بی‌گِریه، بی‌زاری

چرا هرچی غُربَته تو داری؟

(حتّی توی خونَتَم بی‌یاری)2

٭٭٭٭

(سَلام آقا

میشه به ما بِگی چِشات چی دیده؟

اِی پسرِ مادرِ قَد‌خَمیده

موهات چرا از بَچِّگی سِفیده؟)2

٭٭٭٭

اونجایی که حتّی سایه‌بون نَداره، حرمِ کَریمه

از گُنبَد و بارِگاه نِشون نَداره، حرمِ کَریمه

٭٭٭٭

هَنوزم صَحن و سَرات خاکیه، اِی آقا

هَنوزم غَریبی مِثلِ مولا

(توو بَقیع می‌گیره غُربَت مَعنا)۲

٭٭٭٭

سَلام آقا

سَلامِ ما به بُغضای شَبونَه‌ت

سَلامِ ما به گِریه‌ی شَبونَه‌ت

حتّی غَریب بودی میونِ خونَه‌ت

٭٭٭٭

(وای نَنَه‌م اِی، اِی وای نَنَه‌م اِی)2