به خونه بَرگَردیم
خونه آغوشِ حسینه مَگه نَه؟
(به خونه بَرگَردیم
خونه بِینُ الْحَرَمِینه مَگه نَه؟)۲
٭٭٭٭
منِ ویرونه، اَربعین میرِسم خونه
(بِده سامونم، دیگه توو خونه میمونم)۲
(دیگه توو خونه میمونم)۲
٭٭٭٭
حسین
حَرفِ مادر پدر، بُزُرگامون بود
حسین
(قَبل از این دنیا دین و دنیامون بود)۲
٭٭٭٭
(به خونه بَرگَشتم
مَگه میشه پام به هیئت نَرِسه؟)۲
(به خونه بَرگَشتم
نِمیشه دِلَم به خِیمَهت نَرِسه)۲
٭٭٭٭
مَگه از سَنگه؟ چه کُنم باز دِلَم تَنگه
مِهرَبون اَرباب، (یا حسین دِلَمو دَریاب)۳
٭٭٭٭
حسین
خونهی مادَریم، هیئته وَالله
حسین
همهی نوکَریم، هیئته وَالله
حسین
(لَحظهی دِلبَریم هیئته وَالله)۲