بیابان با وُجودِ تو برای ما بیابان نیست
کَسی که با تو میآید سَفَر، دیگر پَریشان نیست
کِنارِ تو کَسی دِلواپَسِ خارِ مُغیلان نیست
بیابان گَردِمان کَردی، وَلی زینب پَشیمان نیست
٭٭٭٭
(اَگر دَر به دَرِ کوه و بیابانم کُنی، عشق اَست)۲
اَگر زَخمیِ صَد خارِ مُغیلانم کُنی، عشق است
پَریشانم کُنی، عشق اَست
حِیرانم کُنی، عشق اَست
٭٭٭٭
اَگر دُنبالِ مَعشوق اَست دل، دُنبالِ سامان نیست
بیابان گَردِمان کَردی، وَلی زینب پَشیمان نیست
٭٭٭٭
(بِـنِه پا بَر زَمین، این خاکها مُشتاق و لَبریزند)۲
تَمامِ دُختَران یِکیِک، مُژه بَر پات میریزند
نَباید هم به مِهمانداریاَت این قوم بَرخیزند
٭٭٭٭
چرا که خَلق میدانند صاحِبخانه مِهمان نیست
بیابان گَردِمان کَردی، وَلی زینب پَشیمان نیست
٭٭٭٭
میانِ کاروانِ تو نَدیدم غِیرِ زیبایی
جَوانانِ رَشید و نونَها لانِ تَماشایی
به هَمرَه بارِ گُل آوَردهاَم آن هم چه گُلهایی
٭٭٭٭
غَلَط گُفته هر آن که گُفته این صَحرا گُلِستان نیست
بیابان گَردِمان کَردی، وَلی زینب پَشیمان نیست
٭٭٭٭
چه خوشبخت اَست طِفلی که به حُلقومَش نِگات اُفتَد
چه خوشبخت اَست آن کَس که رویِ نَعشَش عَبات اُفتَد
یِکی با لَب، یِکی با دل، یکی با سَر به پات اُفتَد
٭٭٭٭
دلِ سُلطانِ عالَم را به دست آوَردَن آسان نیست
(بیابان گَردِمان کَردی)۲، وَلی زینب پَشیمان نیست