سَرِ سودای آدم رَفت
دیگه از عُشّاقِ تو صِدا هم رَفت
به آبِ مُشتَرَکٌ لَه
به دوشَت کِش بارِ ما (اَبَاالْقِربَه)۳
٭٭٭٭
اِلٰهِ ناز اَبَاالْفَضل
عَلیست شاعرِ قرآن و نَغمهساز اَبَاالْفَضل
عَموی طِفلِ رُبابی، به خود بِناز اَبَاالْفَضل
٭٭٭٭
هرچه بَرای توست بَرایَم مُقَدَّس اَست
من عاشقِ شَمایِل و مَشک و کَتیبهاَم
اِی با غَریبههای جَهان آشِنا، بِدار
من با همه به غِیرِ اَبَاالْفَضل، غَریبهاَم
٭٭٭٭
حَلاله نِگات، صَفای صِدات
عزیزِ دِلَم، چِشام کَفِ پات
سَرَم به هَوات، هَوای نِگات
بِپُرس کَم پِیدام، آخ فَدا گِلههات
٭٭٭٭
یا اَبَاالْفَضل