سَروِ خَمیده، زخمیِ مَظلومهی سختی کِشیده
عُمرِ تو کم شُد، از حالا باید بِهِت بگم شهیده
صِدات عَوَض شُد
بَس که گریه کَردی اِی نَفَسبُریده
٭٭٭٭
کاشکی لبخندِ تو بَرگَرده به خونه
کاشکی از دَستِت نَیُفته دیگه شونه
٭٭٭٭
کاش به موی زِینَبِت گِره نَیُفته
آیِنَهت از لبِ پَنجَره نَیُفته
٭٭٭٭
کاشکی هیچکَسی داغِ عزیز نَبینه
دختری مادرشو مریض نَبینه
٭٭٭٭
(زهرای من، زهرای من
شِکَستی اِی دنیای من)۳
٭٭٭٭
قَلبِت جواب کَرد، اینا مَردِ خونه رو خونهخراب کَرد
دَردات زیادن، این همه گریه فقط تَنِت رو آب کَرد
بِشکَنه دستی، که توی کوچه زن زَدَن رو باب کَرد
٭٭٭٭
روزی که هر چی زَدَن پیشِ چِشام بود
روزِ همدستیِ اون دوتا غُلام بود
٭٭٭٭
روزی که مُغَیره با قُنفُذ شَریک شُد
روزی که علی جِلو همه کوچیک شُد
٭٭٭٭
اون دوشنبه موقِعِ زهرا زَدَن بود
روزِ مرگِ اَوَّلِ اَبَاالْحَسَن بود
٭٭٭٭
(زهرای من، زهرای من
شِکَستی اِی دنیای من)۳
٭٭٭٭
(خانومِ خونه
راه بیا باز با علی، شونه به شونه)۲
تِشنه نَمونی
پا به پای تو حسین تِشنه میمونه
٭٭٭٭
از دَستِت اُفتاد
کاسهی آب داره روضه میخونه
٭٭٭٭
زِینَبِت خسته شُد از کَفَن شِمُردن
میگه چهارمی رو پس به کی سِپُردن
٭٭٭٭
چارهای به جُز راضی شُدَن نَداره
با خودش میگه حسین کَفَن نَداره
٭٭٭٭
شایَدَم کَفَن به کربلا سِپُردن
چارهی کارو به بوریا سِپُردن
٭٭٭٭
(عَطشانِ من، عَطشانِ من
به کربلا عُریانِ من)۷